ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΑΜΕ ΖΩΗ
Γράφει η Ιωάννα Νιοκου
STORIES
Τρώμε τον καρκίνο κάθε μέρα και λέμε και ευχαριστώ. Όχι σαν ασθένεια, αλλά εκείνον που μεγαλώνει μέσα στις σκέψεις, στο άγχος, στην πίεση και στην πεποίθηση ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε κάτι.
Είναι στιγμές που χρειάζεται να βάλεις ένα φρένο. Φρένο στην καθημερινότητα, φρένο στις απαιτήσεις και φρένο στις εκπληρώσεις.
Η ζωή, τόσο απολαυστική που νιώθεις ένοχος όταν βρίσκεις χρόνο να την απολαύσεις. Νιώθεις ότι κάτι κάνεις λάθος όταν βρίσκεις τρόπο να μοιραστείς στιγμές με τον εαυτό σου.
Γιατί όμως; Έχεις αναρωτηθεί;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Στα 30, κάπου χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να μετράς τη ζωή σου σε κουτάκια.
Δουλειά.
Σπίτι.
Αυτοκίνητο.
Σχέση.
Γάμος.
Παιδιά.
Σαν να υπάρχει μια αόρατη λίστα που πρέπει να τσεκάρεις πριν λήξει ο χρόνος.
Χτίζεις, με λίγα λόγια, τη ζωή σου σε ένα χρονοδιάγραμμα που θεωρείς ότι έχει γερές βάσεις. Ή, όπως έχουμε συνηθίσει να μας λένε, «χτίσε τη ζωή σου, κοίτα το μέλλον σου».
Είναι μια έντονη φράση που, όταν είσαι μικρός, συχνά αναρωτιέσαι: πώς να χτίσω τη ζωή μου; Ή, πιο συγκεκριμένα, με τι να την χτίσω; Τούβλα και λάσπη, ας πούμε, θα έλεγε κανείς χαριτολογώντας.
Κι όμως, είναι μια σπουδαία μεταφορά. Χτίσε τη ζωή σου, δηλαδή μάζεψε εμπειρίες, κάνε λάθη, φάε τα μούτρα σου και σήκω ξανά να συνεχίσεις στη λούπα.
Το μέλλον σου, αυτό ίσως είναι και το πιο προβληματικό στάδιο.
Όταν ρωτήσεις έναν άνθρωπο 30 ετών πώς βλέπει το μέλλον του σε 5 ή 10 χρόνια, σίγουρα η πρώτη σκέψη που του έρχεται στο μυαλό είναι για το εργασιακό περιβάλλον. Να έχει αλλάξει δουλειά ή να έχει πάρει προαγωγή ή να έχει ανεξαρτητοποιηθεί σε μια δική του επιχείρηση.
Όποια κι αν είναι η απάντηση, έχουν κοινό παρονομαστή: τα χρήματα.
Είναι τόσο ουσιαστικά για τη διαβίωση, που όταν κοιτάς το μέλλον σου, το βλέπεις μέσα από χαρτονομίσματα και υπόλοιπο τράπεζας.
Μα δεν είναι απογοητευτικό;
Κανείς θα έλεγε ότι θα ήθελες να το δεις μέσα από ταξίδια στην Ευρώπη ή εκτός Σένγκεν, μέσα από τη δημιουργία οικογένειας ή ακόμη και μέσα από νέα χόμπι.
Και εκεί ακριβώς ξεκινάει το πάρτι.
Σίγουρα δεν εννοώ πάρτι μετά μουσικής. Εννοώ το πάρτι της ζωής, το αθόρυβο, εκείνο που μας ορίζει την καθημερινότητα.
«Σήμερα έχω meeting, δεν θα μπορέσω να έρθω στα γενέθλια.»
«Σήμερα έχω να παραδώσω project, θα αργήσω να γυρίσω σπίτι.»
«Φάτε χωρίς εμένα.»
«Αύριο έχω να ξυπνήσω νωρίς. Με χρειάζονται στη δουλειά.»
«Δεν θα βγω απόψε.»
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι αναβάλλεις τη ζωή σου. Όχι γιατί τη βαρέθηκες και δεν τη θέλεις, αλλά γιατί τη θεωρείς δεδομένη και σίγουρη για «μετά».
Εσύ κυνηγάς το μετά και αυτό κυνηγάει το τώρα.
Υπάρχουν φορές που πιάνεις τον εαυτό σου σε συζητήσεις να λέει: «Έτσι είναι η ενήλικη ζωή, δυστυχώς, τρέχεις να τα προλάβεις όλα».
Και μετά λες: όλα; Ποια όλα; Όλα αυτά που χάνεις και θες να αναπληρώσεις ή όλα αυτά που έχεις στην checklist σου και εκκρεμούν;
Μα εννοείται όσα έχεις στην checklist σου.
Αρχίζεις και γουστάρεις το σβήσιμο της κάθε πρότασης που έχει ολοκληρωθεί. Λες «ναι, το κατάφερα και αυτό, πάμε για το επόμενο».
Προγραμματίζεις τις ώρες μέσα στην ημέρα σου με διαφορετικά tasks και λες «ναι, θα τα κάνω παράλληλα, είμαι multitasking». Το ονομάζουμε δεξιότητα.
Το γράφουμε και στο βιογραφικό μας: «ικανότητα εργασίας υπό πίεση», «multitasking». Λες και είναι παράσημο το ότι μάθαμε να λειτουργούμε μόνιμα στο κόκκινο.
Το πρωί απαντάς σε ένα email πίνοντας καφέ, ενώ ταυτόχρονα μιλάς σε call. Σκέφτεσαι το meeting των εννιά, ενώ ήδη έχεις ανοίξει το Excel για τη δουλειά της επόμενης ημέρας. Κάπου ανάμεσα θυμάσαι ότι ξέχασες να πάρεις τη μητέρα σου τηλέφωνο και να κλείσεις τραπέζι στο εστιατόριο που υποσχέθηκες στον σύντροφό σου για το Σάββατο βράδυ.
Και όταν τα τελειώσεις όλα, τι κερδίζεις;
Άλλη μια λίστα.
Έχεις πάψει να απολαμβάνεις την επιτυχία.
Βρίσκουμε ορολογίες για να περιγράφουμε την κάθε μικρή «επιτυχία» στην πορεία ενός project.
Kick-off.
Feature Complete.
UAT Success.
First Drop.
Deployment.
Go Live.
Κάθε στάδιο έχει το δικό του όνομα. Τη δική του γιορτή. Ακούγονται σαν νίκες, μα είναι απλώς σταθμοί.
Γιατί μόλις φτάσεις στον έναν, έχει ήδη δημιουργηθεί ο επόμενος.
Μάθαμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν project. Με milestones, deadlines και παραδοτέα.
Ξεχάσαμε όμως ότι η ζωή δεν έχει Go Live.
Συμβαίνει ήδη και συμβαίνει τώρα.
Θα μπορούσαμε να του δώσουμε και τίτλο.
Life Management (LM).
Με τεχνικές ιεράρχησης προτεραιοτήτων, δείκτες απόδοσης και εβδομαδιαία reports.
Αν όλα πάνε καλά, ίσως στο τέλος της χρονιάς να πάρουμε και bonus.
Ειρωνεία. Η ζωή, φίλε μου, δεν δίνει bonus.
Μόνο χρόνο δίνει, και αυτόν τον ξοδεύουμε σαν να μας περισσεύει.
Συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος που έχεις για να ξεκουραστείς ή να απολαύσεις την ησυχία είναι ενός Σαββατοκύριακου.
48 ώρες.
Πόσα να προλάβεις μέσα σε αυτές τις 48 ώρες;
Τις 16 από αυτές σίγουρα κοιμάσαι. Μένουν άλλες 32.
Να δεις τους γονείς σου ή τα αδέρφια σου, να καθαρίσεις το σπίτι σου, να περάσεις χρόνο με τους φίλους σου, να κάνεις σεξ με τον σύντροφό σου, να βγάλεις βόλτα το σκυλί σου ή να παίξεις με τη γάτα σου, να κάνεις τα ψώνια της εβδομάδας, να μαγειρέψεις, να θυμηθείς ότι υπάρχεις και εσύ.
Να αποφορτίσεις τις μπαταρίες σου και να τις γεμίσεις ξανά για την επόμενη εβδομάδα.
Και πάλι το επόμενο Σαββατοκύριακο να κάνεις τα ίδια πράγματα. Άντε, μπορεί να αλλάξεις και δυο-τρία ή να προσθέσεις ακόμη ένα-δύο, αναλόγως την εποχή, καλοκαίρι ή χειμώνας.
Φεύγουν οι εβδομάδες.
Άλλοι λένε πως περνούν σαν αέρας.
Εγώ, σαν παιδί της θάλασσας, τις βλέπω να κυλούν σαν νερό.
Άλλοτε με θαλασσοταραχή και άλλοτε με λαδιά.
Κάθε άρθρο είναι μια ιδέα που αξίζει να ακουστεί.
Εδώ, οι λέξεις βρίσκουν τον σωστό τους χώρο
Πρόσθεσε μας στο inbox σου!
Κάνε εγγραφή στο Newletter μας & ενημερώσου για εμάς
Ενημερωθείτε για την πολιτική προσωπικών δεδομενων.